Logowanie



Kalendarz Wydarzeń
P W Ś C Pt S N
29 30 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2
Gościmy
site statistics
Najbliższe wydażenia

PostHeaderIcon Ruch Narodowy

POLITYCZNO-GOSPODARCZO-FINANSOWO-MONETARNA

DOKTRYNA PAŃSTWA POLAKÓW

 

PANEL I. USTRÓJ POLITYCZNO-GOSPODARCZO-FINANSOWO-MONETARNY

PANEL II. WIARA KATOLICKA, WYCHOWYWANIE, OŚWIATA, NAUCZANIE I SZKOLNICTWO WYŻSZE

PANELIII. SIŁY ZBROJNE

PANEL IV. GWARDIA NARODOWA

PANEL V. POZOSTAŁE, OGÓLNE FUNKCJE PAŃSTWA
1. Ochrona przed wieloaspektową agresją zewnętrzną i wewnętrzną ( służby dyskretne w pionie wojskowym i cywilnym w kraju i zagranicą)
2. Ochrona przed zbrodniami i przestępstwami pospolitymi przeciwko Ojczyźnie, życiu i mieniu (ściganie, wymiar sprawiedliwości i zagadnienia penitencjarne)
3. Sprawy wewnętrzne i zagraniczne oraz Polonii
4. System bezpieczeństwa energetycznego
5. System własności mienia, ochrony minimalnych, waloryzowanych wynagrodzeń netto za pracę oraz obowiązkowych składek ubezpieczenia emerytalnego i na ochronę zdrowia, a także kontroli podstawowych parametrów przezornościowych państwa
6. Ochrona zdrowia
7. System finansowo-podatkowy (budżet państwa, budżety lokalnych samorządów, finanse obowiązkowych ubezpieczeń osobowych i rzeczowych)
8. System monetarny
9. System obsługi celnej
10. System lustracji państwa oraz usług statystycznych

PANEL VI. SAMORZĄD LOKALNY

PANEL VII. DYSKUSJA, POLEMIKI, KRYTYKA I REKOMENDACJE

 
Slawomir_Krzyzanowski

SŁAWOMIR KRZYŻANOWSKI Oferta wyborcza

 

Sławomir Krzyżanowski

Kandydat Ruchu Narodowego do sejmiku województwa lubelskiego

Okręg nr 1 Lublin miasto pozycja nr 3

   Kandyduję z listy Ruchu Narodowego jako działacz sojuszniczej organizacji Konwent Narodowy Polski. Mam 59 lat. Jestem emerytowanym nauczycielem. KNP w swoim programie pragnie zbudować nowe państwo polskie podobnie jak Węgry. Mamy gotowy projekt nowej konstytucji. Dążymy do odzyskania przez Polskę pełnej suwerenności. Bezpieczeństwo narodu polskiego w nowym państwie pragniemy oprzeć na trzech filarach:

1.Filar militarny. Odbudowa armii do poziomu skutecznego odstraszania potencjalnych agresorów. Przywrócenie zasadniczej służby wojskowej. Bazą zaopatrzeniową armii ma być polski przemysł zbrojeniowy, własność skarbu państwa.

2.Filar energetyczny. Zasoby geologiczne Polski, wszystkie zakłady produkujące energię i przesyłające ją będą w ręku skarbu państwa jako warunek bezpieczeństwa narodu w tym zakresie. Odrzucimy pakiet klimatyczny. Zainwestujemy w wydobycie rodzimych złóż węgla, gazu i ropy. Wybudujemy sieć elektrowni geotermalnych w oparciu o rodzime złoża.

3.Filar żywnościowy. Odbudowa polskiego przemysłu obsługi rolnictwa. Zapewnimy rolnikom stabilny skup płodów rolnych i kredyty przyjazne do zakupu sprzętu rolniczego polskiej konstrukcji i produkcji. Zlikwidujemy latyfundia rolne i rozparcelujemy je na działki dla rodzinnych gospodarstw rolnych tylko dla rodowitych Polaków.

         W zakresie polityki zagranicznej planujemy wyjście Polski z UE i budowanie jej bezpieczeństwa w oparciu o blok państw środkowej Europy od Bałtyku po Adriatyk.

         W zakresie relacji państwo Kościół Katolicki zamierzamy tworzyć prawo w oparciu o zasady Ewangelii i nauczania Kościoła.

         Jako radny sejmiku województwa lubelskiego będę zajmował się następującymi sprawami:

1.Lobbowanie w Ministerstwie Obrony Narodowej na rzecz odbudowy lubelskiej brygady zmechanizowanej aż do przywrócenia jej pełnej gotowości bojowej.

2.Lobbowanie w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych na rzecz odbudowy posterunków policji w gminach przygranicznych województwa lubelskiego.

3.Starania o powrót organizacji harcerskich do szkół podstawowych a organizacji Sokół do szkół średnich województwa lubelskiego. Powrót oparty o finansowanie tych organizacji na terenie szkół z budżetu województwa.

4.Starania o rozszerzenie zakresu stypendiów naukowych dla młodzieży; uczniów gimnazjów, szkół zawodowych, średnich, studentów, doktorantów wyższych uczelni.

5.Starania o dofinansowanie z budżetu województwa programów badawczych lubelskich wyższych uczelni uznanych przez sejmik wojewódzki za szczególnie przydatne dla rozwoju Lubelszczyzny.

6.Rozpoznanie możliwości budowy na Lubelszczyźnie elektrowni geotermalnej.

7.Rozpoznanie możliwości pomocy ze strony zarządu województwa dla firmy produkującej ciągniki Ursus i samochody dostawcze na terenie byłej FSC w Lublinie oraz możliwości pomocy kredytowej rolnikom w nabywaniu tych pojazdów.

8.Pozyskiwanie radnych nowo wybranego sejmiku województwa lubelskiego do przygotowania i przyjęcia uchwały o lokowaniu przez gminy swoich środków na rachunkach w jednym, wybranym banku z polskim kapitałem dla stworzenia bazy do udzielania kredytów małym i średnim przedsiębiorcom oraz rolnikom, którzy opierają swoją działalność na rodzimym kapitale.

 

Argumentacja za koniecznością wystąpienia Polski z Unii Europejskiej

 

          Konstrukcja akcesji Polski do Unii Europejskiej z założenia przewidziała jej dyskryminację w tej organizacji w najbardziej żywotnych dla nas aspektach. Dotyczy to, przede wszystkim:

 

  • rolnictwa;
  • zakazu udzielania pomocy finansowej ze środków publicznych przedsiębiorstwom skarbu państwa ze znanymi późniejszymi skutkami;
  • uwolnienia ograniczenia zbywalności polskiej ziemi cudzoziemcom od 2015 r.;
  • zobowiązania do rezygnacji Polski ze złotego na rzecz EURO.

 

         Jeszcze przed akcesją UE wysunęła żądania ograniczenia 50 % polskiego przemysłu we wszystkich głównych sektorach co zostało wykonane przez nadgorliwych funkcjonariuszy z nawiązką.

         Ustrojowa praktyka Unii Europejskiej, licząc do momentu przystąpienia do niej Polski, wskazuje na dalsze pogarszanie naszego położenia. Dotyczy to wprowadzenia: kwot mlecznych, ograniczeń emisji zanieczyszczeń do atmosfery z tytułu znacznego udziału zakładów energetycznych działających w oparciu o węgiel, zmian zasad głosowań w Unii, zasad związanych z zamówieniami publicznymi.

         Widoczny staje się stan stałego, systematycznego zacieśniania gorsetu ograniczeń gwarantujących osłabianie swobody działania Polski, tj.: dalsze osłabianie jej suwerenności.

         Cała unijna polityka dotycząca gospodarki funduszami (wyboru obszarów finansowania, trybu i zasad podziału funduszy) dyskryminuje środki przeznaczone na finansowanie rozwoju przemysłów opartych o rodzime kapitały. Finansowaniem obejmowane są wszelkie obszary aktywności z wyjątkiem działalności przemysłowej na bazie rodzimych kapitałów.

         Zastany kompleks ograniczeń względem Unii Europejskiej wskazuje na:

 

  • sprzyjający układ korupcjogenny, z którego wynika, że jeśli Polska chce uzyskać pozytywne załatwienie obranego celu zmuszana jest do kupczenia wartościami Polaków, tj.: naruszania ich racji stanu lub realizacji nierentownych celów na swoim terytorium (pozycja negocjacyjna Polski praktycznie jest nieskuteczna wobec głównych potentatów w Unii: Niemcy, Francja, W. Brytania, Hiszpania, Włochy);
  • nieskuteczność w zakresie blokowania uchwał niekorzystnych dla Polski (nowe rozwiązania unijnej legislacji);
  • niemożliwość uzyskania istotnych funduszy na finansowanie programu rozwoju polskiej energetyki ze źródeł odnawialnych (geotermalnej i geotermicznej);
  • wiązanie wnioskowanych przez Polskę zmian w zakresie kosztów emisji zanieczyszczeń do atmosfery od podjęcia programu budowy elektrowni nuklearnych (strona francuska w powiązaniu z kapitałem USA) oraz przyspieszenia procedury przejścia na EURO (strona niemiecka).[1]

 

         W tym kontekście stwierdza się, że coraz bardziej kurczy się przestrzeń efektywnych negocjacji Polski z Unią. Wszelkie negocjacje, bez względu na propagandę władz w Warszawie, to nie negocjacje, a kolejno przyjmowany dyktat Unii.[2]

          Powstaje więc pytanie: Jaki jest sens pozostawania Polaków w ponadnarodowym bycie, jakim jest Unia Europejska, w którym Polska praktycznie nie ma nic do powiedzenia i zmuszona jest przyjmować dyktat bez względu na jego negatywny skutek dla interesów polskiego narodu?

 

W0



[1] Obserwujemy ciągły wyraźny nacisk francuskiej administracji, motywowanej przez francuskie lobby przemysłowe, na Prezydenta RP, co przejawia się w jego stanowczym stanowisku odnośnie budowy elektrowni atomowych w Polsce, pomimo wyraźnego sprzeciwu ze strony opozycji i rodzimych środowisk naukowych. Podobnie ma się sprawa rezygnacji ze złotego na rzecz EURO. Tutaj mamy do czynienia z naciskami ze strony Niemiec, a stanowisko Prezydenta RP w sposób usilny wpływa na Prezesa Rady Ministrów RP o bardziej wyraziste działania w tej materii.

[2] Podobnie odbierana jest sytuacja niemożności efektywnego negocjowania z Unią ze strony Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii. Stąd rysuje się zagrożenie jej wystąpienia jeśli nie nastąpi jasny przełom we wzajemnych stosunkach. W podobnej sytuacji znajdują się Węgry.

 

Pewna narracja, pewna strategia

              Od przeszło 100 lat dominuje w polskiej historiografii i myśli politycznej określona narracja interpretacyjna dziejów i strategia postępowania dotycząca relacji w trójkącie: Polska, Rosja, Niemcy. Gdy sytuacja w Europie zmierzała do wybuchu wojny światowej w 1914, Piłsudski i środowisko lewicy niepodległościowej przyjęli strategię następującą. Idziemy z Niemcami przeciw Rosji. Państwa centralne pomogą nam odzyskać Kresy. O Ziemiach Zachodnich w tej strategii nie było mowy. Opierała się ona na romantycznej narracji historycznej zakładającej, że głównym wrogiem Polski jest Rosja, gdyż zagarnęła ona największe obszary I Rzeczypospolitej w trzech rozbiorach.

                 Przebieg I wojny światowej udowodnił, że była to narracja błędna i generowała strategię szkodliwą dla Polski. Niemcy po 1871 roku próbowały zbudować na Wschodzie Mitteleuropę czyli obszar kolonialny zależny od Cesarstwa. Nie było w nim miejsca na niepodległą Polskę. Równocześnie okazało się, że wojna rozstrzygnie się na froncie zachodnim i pokój podyktują państwa Ententy. Kiedy Rosja carska rozsypała się w wyniku rewolucji, Piłsudski zrozumiał, że trzeba ewakuować się z obozu proniemieckiego. Stąd kryzys przysięgowy i jego aresztowanie przez Niemców.

               Po 11 listopada Piłsudski wpada na pomysł, że to Polska może zastąpić Niemcy w roli lidera Mitteleuropy. Sformułował koncepcję federacyjną czyli bloku państw odgradzających Polskę od Rosji. Stąd jego torpedowanie bolszewickich inicjatyw pokojowych w 1919 roku i pomysł wyprawy na Kijów w celu ustanowienia niepodległego państwa ukraińskiego. Uderzeniem na Kijów Piłsudski pomógł Leninowi w dwóch sprawach. Po pierwsze, przyczynił się do integracji społeczeństwa rosyjskiego rozdartego wojną domową. Po drugie, zachęcił Lenina do koncepcji przemarszu przez Polskę do Niemiec i eksportu rewolucji na Zachód .

             Wojną 1920 roku Piłsudski postawił Polskę na krawędzi zagłady po 18 miesiącach istnienia. Przy okazji wojna ta ujawniła, że Zachód traktuje Polskę jako bękarta traktatu wersalskiego. Lider zachodnich dyplomatów premier brytyjski Lloyd George pokazał wówczas, że jest nie tylko germanofilem, ale również sojusznikiem Lenina i zoologicznym wrogiem Polski.

             Od 1933 roku sytuacja polityczna wokół naszego kraju zaczęła pogarszać się z roku na rok. Papierowe traktaty o nieagresji pomiędzy Polską a Niemcami oraz Polską i ZSRR były tylko zasłoną dymną dla przygotowań obu imperiów do uderzenia na II RP.

         Tymczasem Anglia i Francja prowadziły politykę ukierunkowywania ekspansjonizmu Hitlera na wschód. Polska miała traktaty sojusznicze z Francją z 1921 i 1936 oraz Anglią z 1939. Jednak celem tych traktatów było ze strony aliantów wprowadzić polskich dyplomatów w złudzenie, że nasz kraj jest bezpieczny i zarazem podżegać Hitlera do uderzenia właśnie nad Wisłę.

             Hitler bowiem uderzając na Polskę realizował zasadniczy cel masonerii: odkatolicyzować świat. Skoro w wyniku wojny narodził się polski bękart, Rzeszy niemieckiej wyznaczono rolę uśmiercenia tego bękarta. To wyjaśnia decyzję naczelnego wodza armii francuskiej gen. Gamelin z 12.09.1939 r. Na posiedzeniu sztabu armii w Amiens oznajmił, że nie będzie ofensywy armii francuskiej na linę Zygfryda. Tą decyzją Gamelin wydał wyrok na Polskę, na Francję i znaczną część Europy Zachodniej.

               Oto lekcja historii jaką niesie wrzesień 1939. Katastrofa wrześniowa obnażyła całą szkodliwość piłsudczykowskiej strategii politycznej i wydawało się, że ją ostatecznie pogrzebała.

         Tymczasem po 1989 roku grupa trzymająca władzę w Warszawie, zainstalowana przez komunistów, znowu do tej strategii wróciła. „Pojednanie” z Niemcami, popieranie faszystowskiego państwa ukraińskiego i podżeganie Polski do wojny z Rosją - oto objawy praktykowania tej strategii.

         Natomiast Władimir Putin wrócił do polityki zbierania ziem ruskich i nie ruskich, by odbudować Imperium i wrócić do dwubiegunowego porządku świata. W ten sposób stanął przeciw blokowi państw proizraelskich, które akceptują wyłącznie hegemonię Izraela na świecie.

        Pytanie brzmi. Czy W interesie Polski jest tkwić w obozie proizraelskim? Jaki jest bilans zysków i strat dla narodu polskiego funkcjonowania w tym obozie od 25 lat? Kryminalizacja aparatu państwowego, kolonizacja gospodarki polskiej, emigracja 2 milionów Polaków za chlebem, narażenie przez proizraelski reżim w Warszawie narodu polskiego na agresję ze strony Rosji. Demonstracyjne bratanie się tego reżimu z faszystami ukraińskimi i totalne rozbrojenie kraju.

         Oto bilans minionych lat i sytuacja w jakiej obecnie jesteśmy. Grupa trzymająca władzę w Warszawie doskonale zdaje sobie sprawę ze szkodliwości dla Polski piłsudczykowskiej strategii politycznej. Dlatego właśnie wdrożyła ją do realizacji. Celem jej bowiem jest unicestwić naród polski i na naszych ziemiach osiedlić Żydów ewakuowanych z Izraela. Dlatego zadaniem chwili jest usunięcie tej grupy z Warszawy i ustanowienie rządu narodowego.

         Jeśli to się nie stanie, grozi Polsce odwetowy najazd armii rosyjskiej. Zemści się ona na zwykłych Polakach za to, że antypolski rząd aktywnie uczestniczy w antyrosyjskiej krucjacie bloku proizraelskiego. Znowu, po 96 latach Polska stanęła na krawędzie zagłady, jak w sierpniu 1920 roku.

         XYZ

Bibliografia

1.Pajewski J. Historia powszechna 1871-1818. Warszawa 1999.

2.Davies N. Orzeł biały i czerwona gwiazda. Kraków 1997.

3.Zamoyski A. Warszawa 1920. Kraków 2009.

4.Pająk H. Rządy zbirów. Lublin 1996.

5.Pająk H. Piąty rozbiór Polski. Lublin 1998.                                                                          
 

Warszawa 23-25 sierpnia 2014 r. Rada Przedstawicieli Okręgów Konwentu Narodowego Polski

Zespół Redakcyjny

przedstawia Państwu informację w formie komunikatu opublikowaną na stronie www.konwent-narodowy-polski.com, a dotyczącą obrad Rady Przedstawicieli Okręgów Konwentu Narodowego Polski, które odbyły się w Warszawie w dniach 23-25 sierpnia 2014 r..

Komunikat opublikowano pod adresem:

 

 

Kilka słów na wybrane tematy gospodarcze w Polsce.

 

         W warunkach globalno-liberalnego modelu gospodarki kapitalistycznej, w orbitę której włączona została gospodarka w Polsce, zmuszeni jesteśmy do odpowiedzi na kilka pytań. Zwróćmy uwagę na prawne regulacje kwestii gospodarczo-finansowych w Polsce. Pod wpływem światowego i międzynarodowego cwaniactwa gospodarczego bezpośrednio i za pośrednictwem tzw. Unii Europejskiej, marionetkowe władze w Warszawie tworzą regulacje prawne wspierające interesy wielkiego międzynarodowego i mieszanego kapitału. Handel i usługi w Polsce są radykalnie silnie zmonopolizowane. Przemysł rolno-spożywczy pozostaje w znacznej części pod kontrolą kapitału zagranicznego i dużego kapitału rodzimego często silnie powiązanego z kapitałem zagranicznym. Przemysł syntezy chemicznej w znacznym zakresie sprywatyzowano dopuszczając kapitał zagraniczny. Niemal cały przemysł ciężki został sprywatyzowany w złodziejski sposób.

         Kompletna dominacja interesów zagranicznych inwestorów w gospodarce w Polsce powoduje proces stałej redukcji aktywności gospodarczej małych i średnich gospodarstw i przedsiębiorstw opartych na rodzimych kapitałach. Istnieje przetargowa przepaść pomiędzy dostawcami surowców rolniczych a zagranicznymi kapitałami odbiorców (hurtowników i zakładów przetwórstwa). Dodając do tego otwarcie polskiego rynku dla importerów produktów rolno-spożywczych wraz z hurtownikami i zakładami przetwórstwa to zaistniała sytuacja powoduje maksymalnie niekorzystne dla pierwotnych producentów spłaszczania cen skupu, dodatkowo pogłębiane w skutek nadmiernie wysokich plonów i ograniczeń eksportu w ramach nakładanych embarg.

         Podstawowymi przykładami nadmiernego uprzywilejowania inwestorów zagranicznych względem przedsiębiorców średniego i małego interesu z rodzimymi kapitałami są:

1)rejestrowanie działalności gospodarczej poza granicami kraju w celu maksymalnego redukowania wpłat na podatek dochodowy;

2)praktycznie niekontrolowany transfer zysków poza polski obszar celno-dewizowy prowadzący do wycieku akumulacji finansowej i ograniczania zdolności inwestowania w rozwój przemysłów i rolnictwa w Polsce;

3)nieuczciwa konkurencja na rynku UE w zakresie produktów rolno-spożywczych prowadząca do nadmiernego, niczym nie uzasadnionego, obniżania ich cen ( korzystna sytuacja producentów z krajów UE z najwyższymi dotacjami dla gospodarstw rolnych);

4)ograniczanie popytu wewnętrznego w związku z utrzymywaniem wysokiego wskaźnika bezrobocia i niekorzystnie niskich wynagrodzeń najemnej siły roboczej;

5)funkcjonowanie podatku VAT z wysokimi stawkami procentowymi, skutkującego między innymi dynamicznym wzrostem cen produktów tworzonych przez pośredników i dostarczanych na rynek w relacji do cen uzyskiwanych przez producentów podstawowego surowca.

        

         Liczne protesty i wnioski o pomoc kierowane do władz państwa w rozwiązywaniu trudnych spraw środowisk producentów surowców rolniczych nie są skuteczne i nie mogą być skuteczne gdyż to warszawskie towarzystwo jest bezradne. Zasłania się regułami obowiązującymi w UE i brakiem funduszy rezerwowych na finansowanie ewentualnych strat. Producentów produktów rolnych pozostawiają ich własnemu losowi. Wobec braku wystarczającej siły negocjacyjnej warszawskich politykierów wszelkie ustalenia na szczeblu UE zawsze będą podejmowane z gorszym skutkiem dla polskiego rolnictwa w relacji do innych krajów.

 

         Poza tym wciąż brakuje stricte ekonomicznego podejścia do polskiego rolnictwa. Producenci surowca rolniczego muszą być świadomi tego, że potencjał zaangażowany do wytwarzania poszczególnych surowców rolniczych nie może przekraczać 20 % potrzeb krajowych, wykluczając import. Takie rozwiązanie redukuje do minimum ryzyko niedopasowania popytu i podaży na wewnętrznych rynkach i umożliwia utrzymanie cen na w miarę dostosowanym poziomie. Planowanie znaczniejszych eksportów produktów rolnych i uzyskiwanie w niektórych latach dużych plonów natychmiast powoduje nadprodukcję w przypadku odstąpienia krajów importerów od zakupów tych produktów.

         Aktualnie sytuacja gospodarcza w Polsce, wytworzona pod reżimem unijnych dyrektyw i nadmiernej nadgorliwości warszawskich marionetek, spowodowała redukcję rodzimych przemysłów, usług i handlu i poważne osłabienie rolnictwa. Taki układ gospodarczy jest wręcz niewydolny do utrzymania polskiego państwa. Nie do opanowania jest proces stałego wzrostu długu publicznego i prywatnego.

         Na tym pozostawiłbym stwierdzanie oczywistych faktów. Powstaje pytanie: Co zatem robić dla ratowania Ojczyzny Polaków?

         Odpowiedź jest prosta. Polacy muszą odzyskać państwo, dokonać niezbędnych przekształceń ustrojowych oraz obsad podstawowych organów i urzędów Polakami a nie polskojęzycznymi mniejszościami. Równolegle wdrożona musi być procedura wystąpienia z UE zakończona faktycznym wystąpieniem Polski z tego polityczno-gospodarczego bytu a także rewizja umów międzynarodowych pod kątem ich renegocjacji lub wypowiedzenia.

         Wprowadzony musi być również nowy stan prawny w systemie danin publicznych gwarantujący gromadzenie środków przeznaczonych na rozwój przemysłów, rolnictwa i redukcję nadmiaru kapitału zagranicznego w sektorze finansowym. Należy odrzucić podatek VAT generujący puchnięcie cen produktów obciążających końcowych odbiorców i rozszerzanie pośredników, zastępując go podatkiem od przychodów (obrotowym) dla prowadzących działalność gospodarczą według stawek procentowych przewidzianych w SWPiU (Systematycznym Wykazie Produktów i Usług). Również umiarkowanie progresywnym podatkiem od przychodów od osób fizycznych należy zastąpić dotychczasowy podatek dochodowy od osób fizycznych.

         Jednocześnie należy zlikwidować podatek dochodowy od osób prawnych pod warunkiem indeksowanego wzrostu płacy minimalnej netto według rozwiązań płynących z narzędzi interwencjonizmu państwa w swobodę gospodarowania i wyraźnego ograniczenia swobody wywozu akumulacji finansowej poza polską strefę celno-dewizową.

         Reasumując jedynie wydatne rozszerzenie opodatkowania rozciągnięte na wszystkie środowiska ludzi żyjących i prowadzących działalność gospodarczą w Polsce tj.: łącznie z kapitałem zagranicznym zagwarantuje stopniowe wygaszanie deficytu długu publicznego i przejście do uzyskiwania nadwyżek umożliwiających inwestowanie w realną gospodarkę (przemysły i rolnictwo).

         Zastąpienie podatków dochodowych i VAT przez podatek od przychodów (obrotowy) z zastosowaniem interwencji państwa w swobodę gospodarowania (istotne indeksowanie płacy minimalnej netto oraz modyfikacja rozwiązań umów o pracę i umów pokrewnych) umożliwi bardziej ekwiwalentny podział wartości produktu pomiędzy najemną siłę roboczą i właściciela, skutkując rozszerzaniem się popytu wewnętrznego. Mechanizm transmisji tych skutków zarzutuje na uszczuplenie zysków właściciela (koszty siły roboczej), z jednej strony, oraz zwiększanie zysku do podziału przez odstąpienie od podatku dochodowego, z drugiej strony. Ponadto zastąpienie VAT podatkiem obrotowym poważnie skróci drogę produktu od producenta do finalnego konsumenta (likwidacja części pośredników) i istotnie obniży poziom cen transakcyjnych na rynkach.

         Obciążenie zysków transferowanych poza polski obszar celno-dewizowy, przynajmniej w wyjściowym okresie przekształceń ustrojowych, spowoduje wyhamowanie nadmiernego ich wypływu za granicę i umożliwi kumulację środków na realne inwestycje w gospodarkę Kraju.

         Ogólna refleksja jest następująca. Naród polski musi za wszelką cenę odstąpić od globalno-liberalnej gospodarki kapitalistycznej na rzecz społecznej gospodarki wolno-rynkowej z przyjętą konstrukcją interwencjonizmu państwa w swobodę gospodarowania. Osiągnięcie tego celu wymaga:

1)przekształcenie ustrojowe państwa w kierunku gwarantującym niekwestionowaną suwerenność polityczną Polaków;

2)pozostawanie nowego państwa Polaków poza strukturą UE;

3)rewizji wszelkich umów z zagranicą pod kątem zgodności z ustawą zasadniczą nowego państwa Polaków i ich interesami;

4)ustanowienia prawa wspierającego rozwój społecznej gospodarki wolno-rynkowej.

 

W0

 
Komentarze
Uwaga!
1. Witryna stanowi narzędzie intensywnej wymiany poglądów mających na celu wskazanie Polakom wartości, o które naród musi walczyć dla zachowania tożsamości i sprawnego rozwoju. 2. Misją, która przyświeca temu pomysłowi, jest nieustanne podwyższanie poziomu świadomości polskiego narodu i jego politycznego wyrobienia. 3. Szeroki udział w pracach nad kształtem państwa pozwoli na lepsze rozumienie spraw, a nie przyjmowanie na wiarę gotowych rozwiązań przygotowywanych przez elity, których interesy w nieznacznym stopniu zbieżne są z interesami narodu. 4. Jakość realizowanego celu zależeć będzie od poziomu opracowań i przemyśleń kompetentnych osób: nauczycieli, księży, oficerów sztabowych i liniowych sił zbrojnych, gwardii narodowej i służb dyskretnych, środowiska szlachecko-arystokratycznego, prawników, ekonomistów, finansistów, bankowców i ubezpieczeniowców, środowiska medycznego, samorządowców i innych. 5. Kontakt z zespołem założycielskim poprzez PANEL VII za pośrednictwem Formularza-Kontaktowego lub po zalogowaniu przez zgłoszenie artykułu, który jako jedyny dostępny jest do pisania i czytania. Pozostałe panele i zbiory dokumentów (plików) w linkach dostępne są jedynie do czytania. 6.Zespół nie ponosi odpowiedzialności za treści publikowane przez użytkowników.